Door: Eline Nyns
Onlangs sprak ik met de heer Sander van Hengel, die tijdelijk bij Bed en Zorg verbleef omdat de tijdelijk noodzakelijke zorg thuis niet mogelijk was. Inmiddels is hij weer thuis en ontvangt hij daar de nodige ondersteuning van de thuiszorg. “Het gaat nu weer goed met me,” vertelt hij. “Ik ben blij dat ik weer thuis ben, maar ik kijk ook met een goed gevoel terug op mijn verblijf.”
De opname bij Bed en Zorg kwam tot stand via zijn huisarts in Maasland. “Die gaf aan dat het thuis niet zou lukken en dat ik beter tijdelijk daar kon verblijven,” legt de heer van Hengel uit. “Dat was best een grote stap, want ik ben altijd heel zelfstandig geweest. Ineens afhankelijk zijn van anderen viel me zwaar. Maar gelukkig werd ik hier goed opgevangen.”
Over de geboden zorg is hij erg te spreken. “Het personeel was ontzettend vriendelijk en nam altijd de tijd. In de nacht had ik ook wel eens hulp nodig. Ik voelde me bezwaard om te alarmeren, maar was heel dankbaar als ze kwamen. Dat gaf veel rust.” Met een glimlach voegt hij eraan toe: “Het enige wat ik miste, was een haakje in de badkamer om mijn badjas op te hangen. Dat is eigenlijk het enige minpuntje dat ik kan bedenken.”
Niet alleen de zorg, ook de sfeer droeg bij aan een prettig verblijf. Van Hengel vertelt enthousiast over de activiteiten: “In de Singelhof werden verschillende dingen georganiseerd, zoals een themadiner eens per maand. Daarnaast dronk ik geregeld een kopje koffie met bekenden uit Maasland. Dat sociale contact maakte mijn verblijf een stuk gezelliger.”
Zou hij Bed en Zorg aanraden aan anderen? “Absoluut,” zegt hij beslist. “Iedereen die in zo’n situatie terechtkomt en tijdelijk niet thuis kan wonen, zou ik dit aanraden. Je wordt er goed verzorgd en er heerst een fijne sfeer.”
Vrijwilligerswerk bij de MUS
De heer van Hengel was jarenlang actief als vrijwilliger bij de MUS, een organisatie die inwoners van Midden-Delfland gratis vervoert als zij moeite hebben om zelfstandig te reizen. “Ik vond het prachtig werk om te doen,” vertelt hij. “Je helpt mensen die het echt nodig hebben en je bouwt mooie contacten op.” Het wegvallen van dit vrijwilligerswerk was voor hem dan ook een grote klap. “Omdat ik geen auto meer kan rijden, moest ik er in één keer mee stoppen. Dat vond ik heel moeilijk, want het gaf me altijd veel voldoening.”
